Punt achter het verleden

Iedereen heeft ze wel: spoken uit het verleden. Ik ook. Sommige spoken kan ik prima verdragen, andere mogen van mij best oplossen. Zo had ik nog een aantal puberspoken in mijn hoofd die me nog lang hebben beïnvloed. Als je bijna 39 jaar jong bent mogen die weleens naar de spokenhemel. Nu wil het toeval dat mijn oude middelbare school dit jaar een reünie viert. Dat maakte een puberspook wakker, en liet hem daarna vrij.

Lees verder

Baddertelefoon deel 2: nieuwe inzichten

Vorige week belandde mijn iPhone SE van een halfjaar oud gloeiend heet en druipend van het vocht bij de klantenservice van Diergaarde Blijdorp. Vrijdag was duidelijk dat hij het niet overleefd had: de  iPhone Kliniek kon mijn roségouden mobiel niet meer redden. Het logicboard, een soort printplaatje waarop alle aansluitingen zitten, reageert nergens meer op. Mijn leven heeft ondertussen een ander ritme gekregen. Ik leerde weer te vertrouwen op mijn gevoel en neem onzekerheid weer voor lief. Lees verder

Baddertelefoon

Mijn mobiele telefoon heeft vandaag in Diergaarde Blijdorp een ongewild bad gehad. Hij is gevonden, maar vraag niet hoe: het water kwam er volgens de verhalen met bakken tegelijk uitzetten, hij was gloeiend heet en de dame bij de klantenservice kreeg een elektrische shock. Hij ligt nu minimaal voor een week in een bak met rijst, met de ijdele hoop dat hij weer gaat werken.

Alles duidt op kortsluiting: water, telefoonkoorts en een telefoon die uitstaat terwijl hij nog genoeg accu had, belooft heel weinig goeds. Mijn vriend geeft het 10% kans dat ik hem ooit nog werkend in handen heb. Elektronica-onderdelen en water zijn nu eenmaal geen vrienden. En dat is gewoon einde verhaal. Lees verder

Van Stampertje tot Bambi

Stampertje, het beroemde Disney-konijn, heeft onder de meeste hardlopers geen beste naam. Als zijn naam in verband wordt gebracht met jou, dan weet je dat je looptechniek nog wel wat beter kan. Iedereen hoort je aankomen van grote afstand en waarschijnlijk loop je zelf ook niet zo lekker. Het is allemaal zwaar, maar je weet waarvoor je het doet: de juiste cijfers op de weegschaal, meer uithoudingsvermogen of gewoon om lekker sportief te doen. Het maakte mij als Stampertje niet uit dat alle Bambi’s verschrikt opkeken: het was beter dan niets.

(Bron: http://walt-disney-world.jouwweb.nl)

Stampertje is geen populair dier in hardloopland

Ik was de vereenzelviging van Stampertje, alleen het vachtje en de oren ontbraken nog (en gelukkig nog meer fysieke kenmerken). Mede daardoor volgde de ene blessure op de andere en was hardlopen eigenlijk helemaal niet leuk. Voor iedere stap die ik zette, zette ik er drie of vier terug: door die blessures moest ik iedere keer weer opnieuw beginnen. Het schoot echt niet op. Terwijl mijn doelen wel ambities hadden. Lees verder

Houtskoolseizoen

Als de zonnestralen buiten verschijnen is het bij  ons thuis altijd wachten op het juiste moment voor het eerste houtskoolfeestje. Als de temperatuur goed genoeg is om buiten te eten komen uit onze tuin zeker weer rooksignalen. Dat deden we op het balkon in ons oude huis (overigens als enigen in de buurt), en ons huidige huis in een (slaperige) buitenwijk, waar meer mensen de barbecue actief gebruiken.

De eerste barbecuemaaltijd heeft altijd iets veelbelovends: de lente is begonnen, de zomer nadert, we kunnen weer naar buiten. En dat vieren we met een bescheiden hoeveelheid vlees2016-04-03 17.45.54, vis, groenten, brood en wijn. Het eerste feestje begint nog wat eerder dan de vele barbecues die daar nog op volgen, maar smaakt altijd beter dan alle barbecuemaaltijden daarna, met uitzondering van de laatste, als we die tenminste bewust organiseren.
Vorig jaar begonnen we echter te twijfelen over het gebruik van houtskool. De gezondheidstoestand van onze buren is niet zo goed dat we ze iedere week willen trakteren op rookwolken, die zij vervolgens kuchend moeten trotseren, soms met noodgedwongen verhuizing naar binnen. Met andere aanmaakblokken konden we de rookwolken al verminderen, maar ja, kolen roken nu eenmaal voor ze branden.

Uiteindelijk zijn we minder gaan barbecuen. Ook de nieuwe barbecue wordt een houtskoolbarbecue. Dan maar wat minder.

Met mijn gedachten in Brussel

_DSC0490_kleinBrussel, zo dichtbij. Zoveel doden en gewonden. Veel angst. Net als in Istanbul. Verder weg, maar niet minder gruwelijk. Aan alle mensen die dit moesten meemaken, en iedereen die hierdoor naaste(n) moet missen of moet gaan missen: we denken aan jullie.
Hier mogen we niet aan wennen. Dit mag niet het nieuwe normaal worden. Zijn we minder geschrokken dan na de aanslagen in Parijs? Ik hoop het niet.

Lees verder

Eindelijk thuis

_IGP6670Onze verhuizing van hartje Rotterdam naar een slaperige buitenwijk heb ik eerder regelmatig publiekelijk verguisd. Naarmate we hier langer wonen wordt dat gevoel steeds minder. Waar ik het broeierige en gonzende stadsleven de eerste 2 jaar eerst erg miste, maakt dat missen nu plaats voor waardering voor de diezelfde rust en slaperigheid die ik eerst zo belachelijk maakte tegenover vrienden, familie en collega’s. Lees verder

Het is een mooie dag!

Zonnebloem in zonnebloemenveld in Italië

Zonnebloemenveld in Umbria, Italië

Het is de  titel van van een leuk plaatje van The Kik, en soms, zoals vandaag, voelt het gewoon ook zo. Het beste wat je dan kan doen: het gevoel toelaten en je mee laten nemen. Anders kan niet. Genieten, niet het gevoel rationaliseren. En dat doe ik dan maar, het kan niet anders!
Mooie dag, allemaal!

Armoede: wie is de schuldige?

De televisie staat hier thuis zelden aan. Toch presteren de heren en dames van de Vaderlandse televisie af en toe iets waarvoor ik wel thuis blijf. Deze week was dat Arm in Nederland? Eigen schuld!In dat vierluik werden vijf mensen met een duidelijke mening over armoede een week lang geconfronteerd met een Kikkerlands armoedig leven. Dat zette mij ook aan het denken. Is iemand in dit land eigenlijk schuldig aan armoede? Lees verder

Gelukkig maar!

De laatste paar weken merk ik hoe ontwikkeling voelt, hoe fijn het voelt om steeds dichter bij jezelf te komen. Dat je dan bergen kunt verzetten, durft te genieten, beter je punt kunt maken en jezelf in de spotlight durft te zetten. En hoe fijn dat is om jezelf dat te gunnen. Dat jezelf wegcijferen nu niet zo voelt, omdat je het gevoelsmatig doet, omdat het goed voelt. Dat open staan voor alles en anderen zoveel meer deuren opent.

Ik wist wel dat het bestaat, nu voel ik het ook. En dat maakt zoveel verschil. Een wereld van verschil. Gelukkig, ja, gelukkig!