Houtskoolseizoen

Als de zonnestralen buiten verschijnen is het bij  ons thuis altijd wachten op het juiste moment voor het eerste houtskoolfeestje. Als de temperatuur goed genoeg is om buiten te eten komen uit onze tuin zeker weer rooksignalen. Dat deden we op het balkon in ons oude huis (overigens als enigen in de buurt), en ons huidige huis in een (slaperige) buitenwijk, waar meer mensen de barbecue actief gebruiken.

De eerste barbecuemaaltijd heeft altijd iets veelbelovends: de lente is begonnen, de zomer nadert, we kunnen weer naar buiten. En dat vieren we met een bescheiden hoeveelheid vlees2016-04-03 17.45.54, vis, groenten, brood en wijn. Het eerste feestje begint nog wat eerder dan de vele barbecues die daar nog op volgen, maar smaakt altijd beter dan alle barbecuemaaltijden daarna, met uitzondering van de laatste, als we die tenminste bewust organiseren.
Vorig jaar begonnen we echter te twijfelen over het gebruik van houtskool. De gezondheidstoestand van onze buren is niet zo goed dat we ze iedere week willen trakteren op rookwolken, die zij vervolgens kuchend moeten trotseren, soms met noodgedwongen verhuizing naar binnen. Met andere aanmaakblokken konden we de rookwolken al verminderen, maar ja, kolen roken nu eenmaal voor ze branden.

Uiteindelijk zijn we minder gaan barbecuen. Ook de nieuwe barbecue wordt een houtskoolbarbecue. Dan maar wat minder.

Met mijn gedachten in Brussel

_DSC0490_kleinBrussel, zo dichtbij. Zoveel doden en gewonden. Veel angst. Net als in Istanbul. Verder weg, maar niet minder gruwelijk. Aan alle mensen die dit moesten meemaken, en iedereen die hierdoor naaste(n) moet missen of moet gaan missen: we denken aan jullie.
Hier mogen we niet aan wennen. Dit mag niet het nieuwe normaal worden. Zijn we minder geschrokken dan na de aanslagen in Parijs? Ik hoop het niet.

Continue reading

Eindelijk thuis

_IGP6670Onze verhuizing van hartje Rotterdam naar een slaperige buitenwijk heb ik eerder regelmatig publiekelijk verguisd. Naarmate we hier langer wonen wordt dat gevoel steeds minder. Waar ik het broeierige en gonzende stadsleven de eerste 2 jaar eerst erg miste, maakt dat missen nu plaats voor waardering voor de diezelfde rust en slaperigheid die ik eerst zo belachelijk maakte tegenover vrienden, familie en collega’s. Continue reading

Het is een mooie dag!

Zonnebloem in zonnebloemenveld in Italië

Zonnebloemenveld in Umbria, Italië

Het is de  titel van van een leuk plaatje van The Kik, en soms, zoals vandaag, voelt het gewoon ook zo. Het beste wat je dan kan doen: het gevoel toelaten en je mee laten nemen. Anders kan niet. Genieten, niet het gevoel rationaliseren. En dat doe ik dan maar, het kan niet anders!
Mooie dag, allemaal!

Armoede: wie is de schuldige?

De televisie staat hier thuis zelden aan. Toch presteren de heren en dames van de Vaderlandse televisie af en toe iets waarvoor ik wel thuis blijf. Deze week was dat Arm in Nederland? Eigen schuld!In dat vierluik werden vijf mensen met een duidelijke mening over armoede een week lang geconfronteerd met een Kikkerlands armoedig leven. Dat zette mij ook aan het denken. Is iemand in dit land eigenlijk schuldig aan armoede? Continue reading

Gelukkig maar!

De laatste paar weken merk ik hoe ontwikkeling voelt, hoe fijn het voelt om steeds dichter bij jezelf te komen. Dat je dan bergen kunt verzetten, durft te genieten, beter je punt kunt maken en jezelf in de spotlight durft te zetten. En hoe fijn dat is om jezelf dat te gunnen. Dat jezelf wegcijferen nu niet zo voelt, omdat je het gevoelsmatig doet, omdat het goed voelt. Dat open staan voor alles en anderen zoveel meer deuren opent.

Ik wist wel dat het bestaat, nu voel ik het ook. En dat maakt zoveel verschil. Een wereld van verschil. Gelukkig, ja, gelukkig!

Leuk voornemen

Het jaar loopt onmiskenbaar op haar laatste benen. Terwijl ik vredig op de bank met zicht op de verlichte adoptiekerstboom dit blog voltik hoor ik rotjes en ander geknal, ruikt mijn kleding naar oliebollen en komen tijdens de Top 2000 goede voornemens ter sprake. Met een goed voornemen of een mooi doel voor het nieuwe jaar is niets mis, maar hoe voorkom je dat goede voornemens uitlopen op een deceptie? Continue reading

Bye bye Windows

Vandaag heb ik Windows de rug toegekeerd. Het is de tweede keer dat een Windows-systeem mij in de kou laat staan, terwijl ik hem met alle goede zorg omring. Mijn Windows7-systeem wordt een server. Zo kan hij tot het einde van zijn levensduur nog van nut zijn.

Even terug in de tijd. Ik ging mijn eerste eigen computer kopen. Mijn hart ging uit naar een Mac, maar ik twijfelde nog te erg. Het werd een krachtige zelfbouw-windowsmachine. Diederik waarschuwde dat hij thuis geen systeembeheerder ging spelen. Het systeem crashte volledig na een jaar of 3. Resultaat: documenten en foto’s van drie jaar foetsie. Continue reading

A kerstboom to stay

Woensdag hebben DiedX en ik een kerstboom geadopteerd bij Uit je eigen stad in ons mooie Rotterdam. Dat kun je doen uit praktische overwegingen, zodat je de komende jaren een mooie echte boom hebt, maar ook uit idealisme: het is duurzaam en geeft de boom een kans om te leven. Dat is voor mij de enige reden om voor deze vorm van kerstplezier te kiezen. Toch heeft een levende boom in pot ook praktische voordelen. Continue reading

Metamorfose

Dit blog heeft de afgelopen uren een metamorfose ondergaan. Het is al eerder dit jaar op de schop gegaan, en ook dat was niet de eerste keer. Bij iedere verandering wordt de vormgeving rustiger dan ooit tevoren. Het design lijkt te weerspiegelen hoe ik me voel. En als daar wat meer  rust in komt, kan ik dat alleen maar heel hard toejuichen. Wel beheerst, natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. Zo veranderde een kleurrijke, drukke layout in iets minimalistisch zwart-wit. De volgende stap in de ruim 13-jarige geschiedenis van essebes.nl. Continue reading