Essebes' Wereld

Persvrijheid is niet overal even logisch. Journalisten (en de rest van de wereld) mogen niet overal vrijuit laten zien wat ze vinden of wat écht aan de hand is. Op 3 mei, vandaag is het daarom Internationale Dag van de Persvrijheid. Het is wel een week van  Dagen. Maar deze gaat voor mij ook over vrijheid van meningsuiting, wat me na aan het hart ligt.

Op de site met de toepasselijke naam www.persvrijheid.nl lees ik dat het centrale thema dit jaar Untold stories is. Verhalen, volgens de site onder anderen in Mexico en Turkije, die volgens de gezaghebbers daar eigenlijk door de mantel der liefde toegedekt zouden moeten blijven. Die losse, missende puzzelstukjes blijven daardoor onzichtbaar voor ogen en oren die ze niet aangaan. Het plaatje is daardoor niet compleet; het is een samengestelde, vaak gewenste waarheid die overeind moet blijven. Op de plek van het puzzelstukje gaapt echter een gat. We weten dat het stukje mist, dat we bedrogen worden, maar niet wát. Dat maakt een goede journalist nieuwsgierig, lijkt me. Gelukkig: er zijn nog altijd journalisten die op zoek gaan naar het beeld en verhaal achter dat puzzelstukje. En uiteindelijk kunnen ze zo het plaatje compleet, of completer dan daarvoor, maken.

Waarheid in het midden
Maar wat is die waarheid dan? Ik heb een propedeuse van de School voor de Journalistiek in Utrecht, plus wat tweedejaarsvakken. Daar leerde ik dat journalisten zo objectief mogelijk met hun onderwerpen moeten omgaan, of het nou om visuele, audiovisuele of schriftelijke berichtgeving gaat. En dat je altijd je bronnen moet checken. Mensen zoeken aandacht van de media meestal omdat ze iets willen bereiken. Ze hebben belang bij het wereldkundig maken van hun boodschap.  Ze willen hun doel bereiken door zich te laten horen in de media. De mogelijkheden daartoe zijn tegenwoordig legio. Van al die dingen moeten journalisten zich altijd bewust zijn. In de voorstelling Breaking the News! van Orakter waar ik laatst was zag ik dat het met die bronnen nog niet zo snor zit. De waarheid ligt altijd in het midden, omdat niet alleen de mening van bron meeweegt, maar ook die van de journalist. Die heeft, net als ieder mens, zijn eigen mening. Dat is een open deur van heb-ik-je-daar, maar hoeveel mensen lopen dagelijks toch nog tegen zo’n deur op?

Kortom: ik ben absoluut een voorstander van persvrijheid. Zet die deuren maar open, laat maar zien wat we moeten zien. Leg echter wel je kritische bril klaar als je nieuws consumeert. Het is als een mooi opgediende maaltijd: ook die kan een bijsmaak hebben.

Hoera! Vandaag is het de Dag van de Arbeid! De dag waarop van alle hardwerkende mensen in Nederland even heel trots op zichzelf mogen zijn. Alle werkenden: geniet ervan! Alle mensen die onvrijwillig geen baan hebben gaan vandaag gewoon weer vissen in die grote vacaturevijver, waar het behoorlijk dringen is. 

Sinds 1890 is het traditie, om de aandacht te vestigen op de achturige werkdag, die in de 19e eeuw zeker nog nog voor iedereen gold. Die hebben we een beetje te danken aan de Engelsman Robert Owen, die het in 1817 al niet meer nodig vond dat arbeiders langer werkten dan 8 uur op een dag. Marx zette het in 1894 in het derde deel van Das Kapital. Het is dag waarop we tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw als goedgeaarde socialist de Internationale meezongen en ons allen manifesteerden op een groot terrein. In het voormalig Oostblok was het ook de dag van het leger: de rest van de wereld mocht dan best zien dat zij genoeg wapentuig hadden om de rest van de wereld aan te kunnen. Saillant detail is dat de regering van wijlen Hitler deze datum in 1933 uitriep tot feestdag van nationele arbeid. In België en Frankrijk is het nog steeds een feestdag. Voor al deze trivia hartelijk dank aan geschiedenis24!

Alleen de besten!
In Nederland is het geen feestdag, en voor veel mensen die werkloos thuis zitten ook niet. Zij moeten werkeloos toezien hoe de meeste van hun sollicitaties weinig meer opleveren dan sollicitatie-ervaring. Op iedere vacature volgt een ware stormloop, en werkgevers vissen de kandidaten eruit die aan het perfecte plaatje voldoen. Ik heb zelf al regelmatig te horen gekregen dat alleen de kandidaten die volledig aan het profiel voldoen zijn uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek. Dat is mooi voor de werkgevers, die zo de beste mensen kunnen inlijven. Het trekt hun organisatie theoretisch naar een hoger plan. En dat is natuurlijk een heel groot goed.  Veel vacatures in de vijver waaruit ik vis zijn bovendien maar voor hoogstens drie dagen in de week. Dat moet je maar net financieel kunnen bolwerken.

Op eigen houtje
Werkgevers hebben steeds minder detacheerders of andere arbeidsbemiddelingsburo’s meer nodig om de perfecte kandidaat voor hun vacature te vinden. In mijn branche, communicatie, zitten de buro’s te springen om opdrachten. Veel werving gebeurt nu in eerste instantie gewoon vanuit werkgevers zelf. Die krijgen op eigen houtje ook wel de juiste mensen. Buro’s met een bestendige relatie met opdrachtgevers mogen soms meevissen in de vijver van beschikbare kandidaten. Maar andere buro’s liggen op de loer in het struikgewas. Elk visje, hoe klein ook, is er immers één.

Hengelen
Ik sla mijn hengel vandaag ook weer uit in de grote vacaturevijver, op zoek naar de vacature die helemaal aansluit op mijn kennis en kunde, bij een organisatie die me aanspreekt en/of bij me (lijkt te) pas(sen). Kortom, waar ik me als een vis in het water voel. In de overheidscommunicatie zijn steeds minder vacatures. Met mijn overheidservaring lijk ik een minder aantrekkelijke kandidaat te zijn voor commerciële organisaties.

Terwijl ik denk dat je juist in een overheidsorganisatie, in mijn geval twee grote gemeenten, heel goed leert met verschillende en vaak tegengestelde politieke en persoonlijke belangen om te gaan. Belangen afwegen is daar dagelijkse kost, en dat is naar mijn idee niet anders dan in een middelgrote of grote commerciële organisatie. De doelen zijn natuurlijk wél anders, maar daar valt best mee om te gaan. Als goede communicatieprofessional werk je voor je doelgroep, en kun je je inleven in de mensen die daartoe behoren. Dat kan ik allebei, bewezen, voor commerciële en non-commerciële partijen.

Bekijk mijn CV nog eens. Wellicht verrast het u en ben ik die vis die u nog mist in uw vijver! Ik duik er graag in.

Bij sollicitaties kun je om een aantal redenen worden afgewezen, of een combinatie daarvan: over- of ondergekwalificeerd, je motivatie  en/of CV staan vol spelfouten, je CV is onoverzichtelijk….. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot nu toe allemaal ‘harde’ redenen waar je vaak zelf invloed op hebt. Maar vandaag ervaarde ik weer eens dat ‘zachte’ redenen meestal de doorslag geven. Niets nieuws natuurlijk, maar die beroemde klik fascineert me wel.

‘Het hebben’
Het is net zoiets ondefinieerbaars als de x-factor of ‘het hebben’. Waar zit dat ‘m in? Eén ding is duidelijk: het is heel subjectief. Je kunt het gedeeltelijk sturen door een goede gesprekstechniek, goed luisteren en goede sociale vaardigheden, maar vaak laat die klik zich niet leiden. Die is er of is er niet. Het is een gevoel, en gevoel laat zich vaak lastig sturen. Of je nou aan de ene of de andere kant van de tafel zit in een sollicitatiegesprek.

Gevoel bedriegt niet
Daarmee is het belang van een werkgever of opdrachtgever die bij je past weer eens bewezen. Je hart moet voor de organisatie en de functie kloppen, passie voor een vak of organisatie kun je niet spelen.  Dat heb ik nooit gedaan, en ga ik ook nooit doen. Gevoel bedriegt je meestal niet.

Mijn klik komt nog wel! Nu even verder klikken naar nieuwe vacatures. En die zijn soms maar een muisklik van je verwijderd.

Zoals beloofd: de resultaten van de fotografieworkshop op zondag 15 april in Blijdorp door Rob Doolaard!

Redelijk moe en een beetje verkouden, met twee sollicitaties achter de kiezen. En een kies die het niet helemaal kies vindt. Maar nog wel naar toneel vanavond.

Ik doe bij de SKVR in Rotterdam een korte cursus rond de acteermethode van Helmert Woudenberg, die werkt met de elementen aarde, water, vuur en lucht. Daar horen eigenschappen bij die het karakter dat je speelt versterken. Vandaag is de derde les. Ik leer er ontzettend veel van. Over stemgebruik, houding, kijken en handelingen, bijvoorbeeld. Ik heet tot nu toe een vuurtype te zijn. Die werken vanuit het hart, zijn direct en actiegericht en nemen initiatief in het spel. Voilà, c’est moi!

Moeilijk: lucht en water
De meeste moeite heb ik met lucht: die verwar ik nog teveel met water. Vanavond maar eens mee aan de slag! Terwijl het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is: lucht is meer naar buiten gericht, en water meer het dromerige type dat meer naar binnen gericht is en meer observeert.

Libelle-types en Truus de Mier
Wat helpt is om de elementen te koppelen aan mensen uit je omgeving en mensen die je tegenkomt op straat of ziet op televisie. Het watertype noemen we in de groep het Libelle-type: alles is leuk en gezellig en mooi. Het luchttype is Truus de Mier: altijd druk en met vanalles tegelijk bezig, van de hak op de tak. Aarde is heel feitelijk: iets ís zo, met beide voeten op de grond, en het liefst nog erin.  Vergelijk dat eens met de dank die Willem-Alexander en Máxima uitspraken na de felicitaties rond hun verloving, met de matte stem van onze kroonprins, die ogenschijnlijk redelijk onbewogen leek: “We zijn diep ontroerd.”

Hoe groter, hoe beter
Zo ontstaat een soort archetype waar je wat mee kunt. Wel uitkijken dat dit archetype geen stereotype wordt of nog erger, een karikatuur. Maar, om in toneeltermen te spreken, een element heel groot spelen laat wel zien waar het element voor stáát. En het is heel leuk om te doen. Verkleinen kan altijd nog, om weer met een theaterterm te spreken.

Voor de afbeelding dank aan www.stylink.nl

Heerlijk weekend gehad! Ik heb ontdekt dat een nieuwe matras uitzoeken best vermoeiend kan zijn (DiedX verzuchtte: “Wat  is er mis met me gegaan dat we op zaterdag op een woonboulevard lopen?”, ik: “Mmmm, goede vraag.”). Eén merk wordt het zeker niet, zoveel is meer dan duidelijk. En na zes beddenwinkels (of op z’n chic ‘slaapspecialisten’) blijven twee van hen naar onze mening overeind. Eén matras springt eruit, maar we slapen er toch nog maar een paar nachtjes over op ons oude matras. Alle pocketveren tezamen, wat een keuze!

Zondag hadden we een fotografieworkshop met dierentuinfotograaf Rob Doolaard geboekt in onze eigen Diergaarde Blijdorp. Kleine kriebelige beestjes fotograferen dus, het was niet voor niets insectenweekend in de plaatselijke diergaarde. Het was leuk, leerzaam en gezellig, zo zelfs dat we op 10 juni ook de workshop in het Oceanium gaan doen. Rob is een open persoon met passie voor zijn vak, hij legt goed uit en past zich aan het niveau van de deelnemers aan. Resultaten post ik binnenkort!

En we hebben zaterdag het eerste deel gezien van een meer dan geweldige, maar wel wat oudere Italiaanse film: La meglio gioventù (de beste jeugd). Geweldig spel, behoorlijk indringend en prachtige beelden verpakt in verhaal waarin de geschiedenis van Italië en de invloed daarvan op de levens van de hoofdpersonen centraal staat. Zó zitten genieten! Binnenkort deel 2 maar eens halen:)

En de campunala’s zijn geplant. Helemaal tevreden.

……is het voltooid deelwoord van het werkwoord opruimen. Maar nu vooral ook een bijvoeglijk naamwoord dat mijn humeur uitermate goed beschrijft. Op een aantal vlakken komt schot in de zaak, de zon schijnt weer een beetje en thuis heb ik op dit moment ook al de nodige dingen aan kant gemaakt. Heerlijk is dat!

Nu eerst nog even het administratief noodzakelijke, daarna maar letterlijk aan de slag met nieuwe planten (campunala’s) en een heerlijk Marokkaans gerecht waarvan ik de kruiden al ruik voordat ik ze überhaupt heb aangeraakt. Maar ook nog even sporten.

Wat doe je op Tweede Paasdag? Niet naar een meubelboulevard (zeker niet met het weer van vandaag!), naar de cinema (we hebben er net eentje van drie uur opzitten op zaterdag en Eerste Paasdag) of lui niets doen (dat kunnen we niet goed). Dus was er maar één oplossing: klusjes in huis! En dat betekende uiteindelijk een beetje een wederopstanding van ons nederig appartement.

Ons thuis is een lang- en vooral doorlopend project. Het is nooit af. Dat dacht ik ooit wel, toen we het kochten, maar de waarschuwingen van beide ouderparen werden al snel bewaarheid. Ik vind het ook leuk dat er altijd wel wat om handen is. Deze keer lagen drie klussen voor het oprapen:

1. Roede om de strijk aan te hangen Locatie: werkkamer De makkelijkste van de drie. Het doel ervan is de gestreken overhemden en andere nette kleding op een goede manier op te bergen voor ze de kast in gaan, en om kleding die niet in de droger kan uit te hangen. De roede hebben we op maat gemaakt en mooi glad geschuurd. Daarna hebben we de steunen bevestigd en de roede ertussen geklemd.  De roede zit aan onze zelfgemaakte kast vast, in de ‘strijkhoek’. Resultaat:
2. een nieuwe spiegel ophangen Locatie: badkamer De oude spiegel, een standaard voor de woningbouw in de jaren ’80, zit er volgens mij al zo lang in als het appartement bestaat. Het ding was niet meer schoon te krijgen en was ook heel erg saai (eigenlijk is hij heel erg saai, want de sloop heeft hij nog niet bereikt). Een nieuwe dus. Mijn zus had er nog eentje over van aanzienlijk recenter datum. Die kregen we gisteren mee, vandaag toverde  hij onze badkamer meteen een beetje om tot een moderner geheel. En zorgde hij voor nieuwe opfrisideeën voor de badkamer! Resultaat:
3. de verlichting voor het werkblad fatsoeneren Locatie: keuken De keuken is écht een project van de lange adem. De verlichting onder de keukenkastjes zat al maanden op de goede plek, maar de schakelaar ontbrak nog. De verlichting moest aan met een stekker, en daar baalde ik een beetje van. Nu hebben we ook een schakelaar en geen draden meer over het aanrechtblad. Resultaat:

Eerste Paasdag hebben we trouwens heerlijk genoten van een paasbrunch bij mijn ouders. Mijn moeder had behoorlijk haar best gedaan en het resultaat was ernaar:)

Gevonden!

Gisteren ben ik met Diedx, mijn zus en mijn zwager naar de voorstelling Breaking the News! van Orkater geweest in de Goudse Schouwburg. Dat draait om de fictieve nieuwsshow Nieuws van de dag, waarin we zien hoe journalisten, gasten en voorlichters zich overgeven aan de waan van de dag. We zien journalisten die zich in de maling laten nemen, journalisten die voorlichter worden en voorlichters van een politieke partij die alles doen voor een goede positie in de peilingen. Met herkenbare rollen die je zo kunt omzetten naar de ‘echte wereld’. En met de geweldige muzikale aankleding van Susies Haarlok. En met aankleding bedoel ik dan ook (hilarische) aankleding in de letterlijke zin van het woord.

Eigenlijk zou iedere journalist en/of voorlichter (maar ook de rest van Nederland) dit moeten zien ter lering ende (vooral ook) ter vermaeck. Ik vond het geweldig! Benieuwd? Bekijk dan de trailer van de voorstelling eens.